غم تمام وجودم را فرا گرفته

مثل پیچکی که خشکیده

غم و لذت

تقسیم شان کنم با که.......

دلتنگی ها را چه کنم وتنهایی را........

و آینه را می پرستم........

یاری ام میکند ..............

در شعر هایم بغض میکنم........

و گریه را چه کنم........

بازهم غم.............

بازهم یه جاده رو به نهایت......

هدیه ای از آرش 

وچه زیبا می نگارد.............

                                    هیچ وقت شعار نمی دهم که:                  

                                    به زور لبخند بزن.                

                                   بعضی وقتها باید                  

                            تا نهایت آرامش گریست           

                              آنگاه تبسمت زیباتر از             

                   رنگین کمان پس از باران خواهد شد.